تبلیغات
دانشجویان پزشکی 87 کرمان
قالب میهن بلاگ قالب میهن بلاگ download  قالب بلاگفا قالب وبلاگ قالب پرشین بلاگ اخلاق اسلامی قالب بلاگ اسکای

دانشجویان پزشکی 87 کرمان

سلام!راستش این پست مال شهریور سال قبله ولی نمیدونم چرا متنش پاک شده!!!بهر حال باز یه سرشماری واسه بازماندگان زنده دل و شایدم!زنده!یاد پزشکی ورودی 87 شهر کرمانه!!!اوناییکه حالشو دارن و هنوزم خودشونو بچای این ورودی میدونن بیزحمت بیان حاضریشونو بزنن!!!ممنون!

ضمنا پس از مدتی فعالترینا و بیحالترینای این ورودی معرفی میشن!یه لطفم کنین هرکی اینو خوند به بقیه هم بگه بخونن!!!

راسی یادتون هس که؟این یه مشاعرس حرف آخر بیت قبل و اینا دیگه... بسم الله!!!شروعم با "الف"




طبقه بندی: ادبی، 
[ دوشنبه 16 خرداد 1390 ] [ 04:11 بعد از ظهر ] [ صائب عبدلی ]



 


خاطرات كودكی زیباترند
یادگاران كهن مانا ترند
درسهای سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود


 

 


ادامه مطلب

طبقه بندی: ادبی، 
[ سه شنبه 6 اردیبهشت 1390 ] [ 08:46 قبل از ظهر ] [ صائب عبدلی ]

سیر تکامل دختر خانوم ها:

سن 14 سالگی : تا پارسال هر کی بهشون می گفت چطوری؟ میگفتن ... خوبم مرسی ... حالا میگن مرسی خوبم
سن 15 سالگی : هر کی بهشون بگه سلام ... میگن علیک سلام ... نقاشیشون بهتر میشه بتونه کاری و رنگ آمیزی
سن 16 سالگی : یعنی یه عاشق واقعیند ... فردا صبح هم میخوان خودکشی کنن ... شوخی هم ندارن
سن 17 سالگی : نشستن و اشک می ریزن ... بهشون بی وفایی شده ... کوران حوادث
سن 18 سالگی : دیگه اصلا عشق بی عشق ... توی خیابون جلوی پاشون رو هم نگاه نمی کنن
سن 19 سالگی : از بی توجهی یه نفر رنج می برن ... فکر می کنن اون یه آدم به تمام معناست
سن 20 سالگی : نه , نه ... اون منو نمی خواست آخرش منو یه کور و کچلی می گیره ... می دونم
سن 21 سالگی : فقط سن 27-28 سالگی قصد ازدواج دارن ، فقط
سن 22 سالگی : خوش تیپ باشه ، پولدار باشه ، تحصیلکرده باشه ، قد بلند باشه ، خوش لباس باشه ... آخ که چی نباشه
سن 23 سالگی : همهء خواستگارا رو رد می کنن
سن 24 سالگی : زیاد مهم نیست که چه ریختییه یا چقدر پول داره ، فقط شجاع باشه ، ما رو به اون چیزی که نرسیدیم برسونه
سن 25 سالگی : اااااااه ، پس چرا دیگه هیچکی نمی یاد... هر کس میخواد باشه ، باشه
سن 26 سالگی : یه نفر می یاد ، همین خوبه ، بله
سن 27 سالگی : آخیش
سن 28 سالگی : کاش قلم پات می شکست و خواستگاری من نمیومدی

 

واما سیر تکاملی آقاپسرا:

اینو تو ادامه مطلب ببینید!!!


ادامه مطلب

طبقه بندی: ادبی، 
[ یکشنبه 5 دی 1389 ] [ 09:14 قبل از ظهر ] [ صائب عبدلی ]

یادمان باشد که : او که زیر سایه ی دیگری راه می رود ، خودش سایه ای ندارد .

یادمان باشد که : هرروز باید تمرین کرد دل کندن از زندگی را .

یادمان باشد که : زخم  نیست آنچه درد می آورد ، عفونت است .

یادمان باشد که :در حرکت همیشه افق های تازه هست .

یادمان باشد که : دست به کاری نزنم که نتوانم آنرا برای دیگران ! تعریف کنم .

یادمان باشد که : آنها که دوستشان می دارم می توانند دوستم نداشته باشند .

یادمان باشد که : حرف های کهنه از دل کهنه بر می آیند ، یادمان باشد که  که دلی نو بخرم .

یادمان باشد که : فرار راه به دخمه ای می برد برای پنهان شدن نه آزادی .

یادمان باشد که : باور هایم شاید دروغ باشند .

یادمان باشد که : لبخندم را توى آیینه جا نگذارم .

یادمان باشد که : آرزوهای انجام نیافته دست زندگی را گرفته اند و او را راه می برند .

یادمان باشد که : لزومی ندارد همانقدر که تو برای من عزیزی ، من هم  برایت عزیز باشم .

یادمان باشد که : محبتی که به دیگری می کنم ارضای نیاز به نمایش گذاشتن مهر خودم نباشد .

یادمان باشد که : برای دیدن باید نگاه کرد ، نه نگاه !

یادمان باشد که : اندک است تنهایی من در مقایسه با تنهایی خورشید .

یادمان باشد که : دلخوشی ها هیچکدام ماندگار نیستند .

یادمان باشد که : تا وقتی اوضاع بدتر نشده ! یعنی همه چیز رو به راه است .

یادمان باشد که : هوشیاری یعنی زیستن با لحظه ها .

یادمان باشد که : آرامش جایی فراتر از ما نیست .

یادمان باشد که : من تنها نیستم ما یک جمعیتیم که تنهائیم .

یادمان باشد که : برای پاسخ دادن به احمق ، باید احمق بود !

یادمان باشد که : در خسته ترین ثانیه های عمر هم هنوز رمقی برای انجام برخی کارهای کوچک هست!

یادمان باشد که : لازم است گاهی با خودم رو راست تر از این باشم که هستم .

یادمان باشد که : سهم هیچکس را هیچ کجا نگذاشته اند ، هرکسی سهم خودش را می آفریند .

یادمان باشد که : آن هنگام که از دست دادن عادت می شود، به دست آوردن هم  دیگر آرزو نیست .

یادمان باشد که : پیش ترها چیز هایی برایم مهم بودند که حالا دیگر مهم نیستند .

یادمان باشد که : آنچه امروز برایم مهم است ، فردا نخواهد بود .

یادمان باشد که : نیازمند کمک اند آنها که منتظر کمکشان نشسته ایم .

یادمان باشد که : من « از این به بعد » هستم ، نه « تا به حال » .

یادمان باشد که : هرگر به تمامی نا امید نمی شوی اگر تمام امیدت را به چیزی نبسته باشی .

یادمان باشد که : غیر قابل تحمل وجود ندارد .

یادمان باشد که : گاهی مجبور است برای راحت کردن خیال دیگران خودش را خوشحال نشان بدهد .

یادمان باشد که : خوبی آنچه که ندارم اینست که نگران از دست دادن اش نخواهم بود .

یادمان باشد که : با یک نگاه هم ممکن است بشکنند دل های نازک .

یادمان باشد که : بجز خاطره ای هیچ نمی ماند .

یادمان باشد که : وظیفه ی من اینست: «حمل باری که خودم هستم» تا آخر راه .

یادمان باشد که : منتظر ِ تنها یک جرقه است ، انبار مهمات .

یادمان باشد که : کار رهگذر عبور است ، گاهی بر می گردد ، گاهی نه .

یادمان باشد که : در هر یقینی می توان شک کرد و این تکاپوی خرد است .

یادمان باشد که :همیشه چند قدم آخر است که سخت ترین قسمت راه است .

یادمان باشد که : امید ، خوشبختانه از دست دادنی نیست .

یادمان باشد که : به جستجوى راه باشم ، نه همراه .

یادمان باشد که : هوشیاری یعنی زیستن با لحظه ها .


یادمان باشد که . . . یادمان باشد . . .

 




طبقه بندی: ادبی، 
[ سه شنبه 27 مهر 1389 ] [ 12:18 بعد از ظهر ] [ صائب عبدلی ]

خدایا کفر نمیگویم!    پریشانم!    چه می خواهی تو از جانم؟!

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا!!!اگر روزی زعرش خود به زیر آیی،لباس فقر پوشی،غرورت را برای تکه نانی به زیر پای نامردان بیاندازی و شب آهسته و خسته،تهیدست وزبان بسته به سوی خانه باز آیی زمین و آسمان را کفر میگویی!نمی گویی؟؟؟

خداوندا!اگر در روز گرماخیز تابستان تنت برسایه ی دیوار بگشایی لبت بر کاسه ی مسی قیراندود بگذاری و قدری آنطرف تر عمارت های مرمرین بینی و اعصابت برای سکه ای این سو وآن سو در روان باشد زمین و آسمان را کفر می گویی!نمی گویی؟؟؟

خداوندا!اگر روزی بشر گردی،زحال بندگانت باخبر گردی، پشیمان می شوی از قصه ی خلقت ،از این بودن،از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی!

خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است.چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است.                                 دکتر علی شریعتی




طبقه بندی: ادبی، 
[ سه شنبه 6 مهر 1389 ] [ 09:09 قبل از ظهر ] [ صائب عبدلی ]

من نشستم پای صحبت با کسان

سالخورده ، سن میانه ، نوجوان

 

نوجوان گفتا ، َره ِ غاری شدم

غارزیبا ، کرده ازخود بی خودم

 

گفته باری آن میان ساله زغار

هم خوشی روکرده هم آورده عار

 

غار دنیا را رسیدم تا وسط

تا بخواهی هم صحیح است هم غلط

 

سالخورده گفته که آزرده است

او ندانسته که گیتی بر چه است

 

چون به آخر میرسد بیند دری

آن نوشته سردرش خواند دمی

 

گشته ای مردود از طی طریق

راه باید نوبگیری ای رفیق

آذرین 

به دلیل در گیری دوستان تو بخش نظردهی جهت رفاه حال

شما عزیزان این بخش رو غیرفعال گذاشتم.




طبقه بندی: ادبی، 
[ یکشنبه 5 اردیبهشت 1389 ] [ 03:05 بعد از ظهر ] [ فهیم خواجه بهرامی ]

دستمو بگیر

                                    دست بسته ام

دستمو بگیر

                                در غروب خسته ام

به صحرای غم زدم

                            غبار غم بر دلم نشست

تکیه بر باد زدم

                                    کمر من شکست

افتاده ام بی نفس

                            در پی نارو ی دوست

نفرین به دوست

                       که هرچه هست از اوست

 

 




طبقه بندی: ادبی، 
[ شنبه 22 اسفند 1388 ] [ 10:44 قبل از ظهر ] [ سعید اسماعیلیان ]
:-(( .

خسته ام از آرزوها، آرزوهای شعاری 

شوق پرواز مجازى، بال هاى استعارى

لحظه هاى كاغذى را روز و شب تكرار كردن

خاطرات بایگانى، زندگى هاى ادارى

آفتاب زرد وغمگین، پله هاى رو به پایین

سقف هاى سرد و سنگین، آسمان هاى اجارى

عصر جدول هاى خالى، پارك هاى این حوالى

پرسه هاى بى خیالى، نیمكت هاى خمارى

رونوشت روزها را روى هم سنجاق كردم:

شنبه هاى بى پناهى، جمعه هاى بى قرارى

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

خاك خواهد بست روزى، باد خواهد برد بارى

روى میز خالى من، صفحه باز حوادث

                                                       درستون تسلیت ها، نامى از مایادگارى

"قیصر امین پور"




طبقه بندی: ادبی، 
[ جمعه 30 بهمن 1388 ] [ 11:18 بعد از ظهر ] [ فهیم خواجه بهرامی ]

میروم خسته و افسرده و زار

                        سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا میبرم از شهر شما

                        دل شوریده و دیوانه ی خویش 

میبرم تا که در آن نقطه ی دور

                        شستشویش دهم از رنگ نگاه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

                        زین همه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا زتو دورش سازم

                                                                ز تو ای جلوه ی امید حال

میبرم زنده بگورش سازم

                       تا از این پس نکند یاد وصال

ناله میلرزد

          میرقصد اشک

                         آه بگذار که بگریزم من

زتو ای چشمه ی جوشان گناه       

                                شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه ی شادی بودم

                        دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

                         که لبم باز بر آن لب نرسید

             عاقبت بند سفر پایم بست

میروم خنده به لب،خونین دل        میروم از دل من دست بدار

                 ای امید عبث بی حاصل

                                         (دفتر شعراسیر،فروغ فرخزاد)




طبقه بندی: ادبی، 
[ یکشنبه 11 بهمن 1388 ] [ 09:37 قبل از ظهر ] [ صائب عبدلی ]
گوش کن

       یک نفر آنطرف پنجره بسته تو را می خواند

و نسیم لای این پرده آویخته تو را می کاود

تا تو را در یابد

      نور خورشید که از منزل پر مهر خدا آمده است

لب درگاه تو در یک قدمی می ماند

قلب این پنجره    

            از دست غم به تنگ آمده است

پرده را برداریم دل این پنجره

را باز کنیم

            تا که آن نور سپید به سلامی آرام

لب این قفل گره خورده به چشمان تو را باز کند

گوش کن

       یک نفر در تو تو را می خواند

 

وخدایت آرام در دل تنگ تو آهسته تو را می کاود




طبقه بندی: ادبی، 
[ سه شنبه 17 آذر 1388 ] [ 10:37 بعد از ظهر ] [ صائب عبدلی ]

حالمان بد نیست غم کم می خوریم       کم که نه ! هر روز کم کم می خوریم

آب  می خواهم    سرابم  می دهند       عشق   می ورزم   عذابم   می دهند

خود نمی دانم  کجا  رفتم به خواب        از  چه  بیدارم   نکردی  آفتاب  ؟؟؟

خنجری  بر   قلب   بیمارم    زدند         بی  گناهی    بودم   و    دارم   زدند

دشنه ای نامرد  بر  پشتم  نشست         از  غم  و  نامردمی  پشتم  شکست

سنگ  را  بستند و سگ  آزاد شد          یک   شبه   بیداد   آمد   ، داد   شد

عشق آخر  تیشه  زد بر  ریشه ام         تیشه   زد   بر   ریشه    اندیشه ام

عشق اگراین است مرتد می شوم          خوب اگر این است من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است        کافرم  دیگر   مسلمانی   بس  است

در  میان  خلق    سردرگم    شدم         عاقبت       آلوده      مردم     شدم

بعد از این با بی کسی  خو می کنم          هر چه  در  دل داشتم  رو  می کنم

نیستم   از  مردم  خنجر   به  دست          بت پرستم ، بت پرستم ، بت پرست

بت پرستم ،  بت پرستی کار ماست          چشم  مستی تحفه ی بازار  ماست

درد  می بارد   چو  لب تر  می کنم           طالعم   شوم  است   باور  میکنم

من   که  با  دریا   تلاطم   کرده ام           راه  دریا را چرا  گم کرده ام  ؟؟؟

قفل  غم   بر   درب    سلولم  مزن          من  خودم خوشباورم ، گولم مزن

من  نمی گویم  که  خاموشم  مکن          من  نمی گویم  مرا غم خوار باش

من نمی گویم...دگر گفتن بس است          گفتن  اما  هیچ  نشنفتن  بس است

روزگارت باد شیرین  !    شاد باش          دست کم یک شب توهم فرهاد باش

آه    !   در  شهر  شما  یاری  نبود           قصه هایم  را  خریداری   نبود !!!

وای !   رسم   شهرتان   بیداد  بود           شهرتان   از   خون   ما  آباد  بود

از  در و دیوارتان   خون  می چکد           خون من، فرهاد، مجنون می چکد

خسته ام  از  قصه های    شومتان           خسته   از   همدردی   مسمومتان

این  همه  خنجر دل  کس خون نشد           این همه لیلی  ، کسی مجنون نشد

آسمان   خالی   شد   از    فریادتان           بی ستون   در  حسرت   فرهادتان

کوه کندن    گر    نباشد     پیشه ام            بویی   از   فرهاد   دارد  تیشه ام

عشق از من دور  و پایم  لنگ  بود            قیمتش  بسیار  و  دستم  تنگ بود

گر  نرفتم  هر  دو پایم  خسته   بود            تیشه  گر  افتاد   دستم  بسته  بود

هیچ کس  دست مرا وا کرد   ؟   نه            فکر  دست تنگ ما را کرد  ؟  نه

هیچ کس از حال ما پرسید    ؟   نه            هیچ کس  اندوه  ما را  دید  ؟  نه

هیچ کس  اشکی   برای ما  نریخت            هر که با ما بود از ما  میگریخت

چند روزیست حال و روزم  دیدنیست           حال  من از این و آن پرسیدنیست

گاه   بر  روی   زمین   زل  می زنم            گاه    بر    حافظ    تفائل    میزنم

حافظ    دیووانه    فالم    را   گرفت            یک  غزل آمد  که حالم را  گرفت

ما   ز   یاران   چشم  یاری  داشتیم            خود غلط بود  آنچه   می پنداشتیم

با تشکر از آقای حامد!!!




طبقه بندی: ادبی، 
[ چهارشنبه 6 آبان 1388 ] [ 10:33 بعد از ظهر ] [ صائب عبدلی ]

واژه ها ذهنم را قلقلک می دهند،

عبارات ِ حسود اما کنار هم نمی نشینند،

به کاغذ نمی چسبند و سُر می خورند!


 


جملات فرار می کنند

به این سو و آن سو...

به کرانه هایی که تو آنجایی

و کابوس هایی که شبیه نبودن توست...


 


کاغذ ِ سپید

- هم چون جملاتی که هیچ گاه به گفتن نیالودم شان -

تمام آن چیزی است که امشب برایت نوشته ام...


 






طبقه بندی: ادبی، 
[ سه شنبه 28 مهر 1388 ] [ 10:53 بعد از ظهر ] [ فهیم خواجه بهرامی ]

دنیا كه شروع شد . زنجیر نداشت . خدا دنیای بی زنجیر آفرید .

آدم بود كه زنجیر را ساخت . شیطان كمكش كرد .

دل زنجیر شد ؛ عشق زنجیر شد ؛ دنیا پر از زنجیر شد ؛ و آدم ها همه دیوانه زنجیری .

خدا دنیای بی زنجیر می خواست . نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است .

امتحان آدم همین جا بود . دست های شیطان از زنجیر پر بود .

خدا گفت : زنجیرت را پاره كن . شاید نام زنجیر تو عشق است .

یك نفر زنجیرهایش را پاره كرد . نامش را مجنون گذاشتند . مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری . این نام را شیطان بر او گذاشت . شیطان آدم را در زنجیر می خواست .

لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست . لیلی می دانست خدا چه می خواهد . لیلی كمك كرد تا مجنون زنجیرش را پاره كند . لیلی زنجیر نبود . لیلی نمی خواست زنجیر باشد .

لیلی ماند ؛ زیرا لیلی نام دیگر آزادی است .

                                                        "عرفان نظرآهاری"

 




طبقه بندی: ادبی، 
[ چهارشنبه 8 مهر 1388 ] [ 09:02 بعد از ظهر ] [ فهیم خواجه بهرامی ]

پیش از اینها فکر میکردم خدا
خانه ای دارد کنار ابر ها
مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس خشتی از طلا
پایه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور
ماه برق کوچکی از از تاج او
هر ستاره پولکی از تاج او
اطلس پیراهن او آسمان
نقش روی دامن او کهکشان
رعد و برق شب طنین خنده اش
سیل و طوفان نعره ی توفنده اش
دکمه ی پیراهن او آفتاب
برق تیر و خنجر او ماهتاب
هیچ کس از جای او آگاه نیست
هیچ کس را در حضورش راه نیست
پیش از اینها خاطرم دلگیر بود
از خدا در ذهنم این تصویربود
آن خدا بی رحم بود و خشمگین
خانه اش در آسمان دور از زمین
بود ،اما میان ما نبود
مهربان و ساده و زیبا نبود
در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایی نداشت
... هر چه میپرسیدم از خود از خدا
از زمین از اسمان از ابر ها
زود می گفتند این کار خداست
پرس و جو از کار او کاری خطاست
هر چه می پرسی جوابش آتش است
آب اگر خوردی جوابش آتش است
تا ببندی چشم کورت می کند
تا شدی نزدیک دورت میکند
کج گشودی دست ،سنگت می کند

کج نهادی پا ی لنگت می کند
تا خطا کردی عذابت می دهد
در میان آتش آبت می کند
با همین قصه دلم مشغول بود
خوابهایم خواب دیو و غول بود
خواب می دیدم که غرق آتشم
در دهان شعله های سرکشم
در دهان اژدهایی خشمگین
بر سرم باران گرز آتشین
محو می شد نعره هایم بی صدا
در طنین خنده ی خشم خدا ...
نیت من در نماز ودر دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا
هر چه می کردم همه از ترس بود
مثل از بر کردن یک درس بود ..
مثل تمرین حساب و هندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه
تلخ مثل خنده ای بی حوصله
سخت مثل حل صد ها مسئله
مثل تکلیف ریاضی سخت بود
مثل صرف فعل ماضی سخت بود
تا که یک شب دست در دست پدر
راه افتادیم به قصد یک سفر
در میان راه در یک روستا
خانه ای دیدیم خوب و آشنا
زود پرسیدم پدر اینجا کجاست
گفت اینجا خانه ی خوب خداست
گفت اینجا می شود یک لحظه ماند
گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند
با وضویی دست ورویی تازه کرد
گفتمش پس آن خدای خشمگین
خانه اش اینجاست ؟اینجا در زمین؟
گفت :آری خانه ی او بی ریاست
فرشهایش از گلیم و بوریاست

مهربان و ساده و بی کینه است
مثل نوری در دل آیینه است
عادت او نیست خشم و دشمنی
نام او نور و نشانش روشنی
خشم نامی از نشانی های اوست
حالتی از مهربانی های اوست
قهر او از آشتی شیرینتر است
مثل قهر مهربان مادر است
دوستی را دوست معنی می دهد
قهر هم با دوست معنی می دهد
هیچ کس با دشمن خود قهر نیست
قهری او هم نشان دوستی ست
تازه فهمیدم خدایم این خداست
این خدای مهربان و آشناست
دوستی از من به من نزدیکتر
از رگ گردن به من نزدیکتر
آن خدای پیش از این را باد برد
نام او راهم دلم از یاد برد
آن خدا مثل خیال و خواب بود
چون حبابی نقش روی آب بود
می توانم بعد از این با این خدا
دوست باشم دوست ،پاک و بی ریا
می توان با این خدا پرواز کرد
سفره ی دل را برایش باز کرد
می توان در بارهی گل حرف زد
صاف و ساده مثل بلبل حرف زد
چکه چکه مثل باران راز گفت
با دو قطره صد هزاران راز گفت
می توان با او صمیمی حرف زد
مثل یاران قدیمی حرف زد
می توان تصنیفی از پرواز خواند
با الفبای سکوت آواز خواند
می توان مثل علف ها حرف زد
با زبانی بی الفبا حرف زد
می توان در باره ی هر چیز گفت
می توان شعری خیال انگیز گفت
مثل این شعر روان و آشنا
تازه فهمیدم خدایم این خداست
این خدای مهربان و آشناست
دوستی از من به من نزدیک تر
از رگ گردن به من نزدیک تر


                           قیصر امین پور

 




طبقه بندی: ادبی، 
[ پنجشنبه 26 شهریور 1388 ] [ 01:06 بعد از ظهر ] [ کاربر مهمان ]

روز قسمت بود. خدا هستی را قسمت می كرد. خدا گفت : چیزی از من بخواهید. هر چه كه باشد‚ شما را خواهم داد. سهمتان را از هستی طلب كنید زیرا خدا بسیار بخشنده است.

و هر كه آمد چیزی خواست. یكی بالی برای پریدن و دیگری پایی برای دویدن. یكی جثه ای بزرگ خواست و آن یكی چشمانی تیز. یكی دریا را انتخاب كرد و یكی آسمان را.

در این میان كرمی كوچك جلو آمد و به خدا گفت : من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم. نه چشمانی تیز و نه جثه ای بزرگ. نه بالی و نه پایی ‚ نه آسمان ونه دریا. تنها كمی از خودت‚ تنها كمی از خودت را به من بده.

و خدا كمی نور به او داد.

نام او كرم شب تاب شد.

خدا گفت : آن كه نوری با خود دارد‚ بزرگ است‚ حتی اگربه قدر ذره ای باشد. تو حالا همان خورشیدی كه گاهی زیر برگی كوچك پنهان می شوی.

و رو به دیگران گفت : كاش می دانستید كه این كرم كوچك ‚ بهترین را خواست. زیرا كه از خدا جز خدا نباید خواست.

××××

هزاران سال است كه او می تابد. روی دامن هستی می تابد. وقتی ستاره ای نیست چراغ كرم شب تاب روشن است و كسی نمی داند كه این همان چراغی است كه روزی خدا آن را به كرمی كوچك بخشیده است.

                                                                               

                                                                               "عرفان نظزآهاری"




طبقه بندی: ادبی، 
[ چهارشنبه 18 شهریور 1388 ] [ 09:59 قبل از ظهر ] [ فهیم خواجه بهرامی ]

خدایا! تو خود مرا در پى خویش كشاندى و به راه هموار و استوارت راندى و به روزه دارى فرا خواندى و مرا گفتى كه از بام تا شام، خوراك و نوشاك را واگذارم و چشم و گوش و زبان خویش را پاس دارم. امروز نخستین روزى است كه از سحرگاهان به صف روزه داران پیوسته‏ام، لب از همه چیز فرو بسته‏ام و پیمانم را با تو نگسسته‏ام. پس بار الها! روزه‏ام را آن سان قرار ده كه بر روزه داران راستین مى‏پسندى و مرا آن گونه به ریسمان خویش بر ببند كه دوستان خاص خود را مى‏بندى!

خدایا! هر شبانگاه روزنه‏هایى را مى‏گشایى و بندگانى ویژه را به كرانه‏هاى امن دریاى رحمت خویش مى‏كشانى! روزه روزانه را برات نیایشهاى شبانه مى‏خواهى و با راز و نیازى هر چند كوتاه، از بار سنگین گناهان بندگانت مى‏كاهى؛ آنان كه در تاریكاى شامگاهان دست نیاز به سوى تو دراز مى‏كنند، و نامهاى زیباى تو را با آهنگى دل انگیز آواز مى‏كنند، پاسخى زودتر مى‏ستانند و توسن خویش را خوشتر مى‏رانند. بار پروردگارا! بیدارى سحرگاهان مرا بپذیر و دست مرا نیز همانند بندگان شب‏زنده‏دارت بگیر!

خدایا! روزه را دستمایه بیدارى جان ما نهاده‏اى و نخوردن و نیاشامیدن را درس آموز ما قرار داده‏اى، ما غفلت زدگان آن سان در خواب فرو شده‏ایم كه گویا مرده‏ایم و گمشده‏ایم! جز با سیلى‏هاى پیاپى تو كه خود نوازشگر رخسار ماست، از رؤیاى دیرین خویش به در نمى‏آییم، و جز با بیدارباشهاى پیوسته‏ات كه هوش بخش اندامهاى رنجور و تبدار ماست، خواب نوشین را وا نمى‏نهیم، تنها این تویى كه ما را بیدار مى‏كنى و سنگینى خواب را از دیدگان خسته ما مى‏ربایى، كردگارا! در نخستین روز ماه رمضان ما را از خوابى كه غفلت زدگان را فرا مى‏گیرد، وا رهان!

خدایا! غرق گناه شده‏ایم، فرمان تو را نادیده، و دستور تو را ناشنیده، بر اسب خویش نشسته‏ایم و این سو و آن سو را پیموده‏ایم، نه چشم از ناپسند بسته‏ایم و نه از بند هوسهاى رنگ رنگ خویش رسته‏ایم؛ اینك دل به این خوش داریم كه رمضان آمده است و شكوفه‏هاى رحمت جوانه زده است، امید به این بسته‏ایم كه در آغازین روز این ماه، پیمان خویش از سر مى‏گیریم و بر عهد خویش مى‏مانیم تا بمیریم. مهربانا، كه همه جهان و جهانیان بر سر سفره رحمت تو نشسته‏اند، و دل به بخشایش تو بسته‏اند، از كرده‏هاى ناپسند من درگذر، آمرزگارا كه همه ناخوش كرداران انتظار آمرزش از تو دارند، نارواهایى را كه از من دیده‏اى فرو پوشان!

التماس دعا




طبقه بندی: ادبی، 
[ شنبه 31 مرداد 1388 ] [ 04:29 بعد از ظهر ] [ محمد عرفانی ]

چون رود جاری باش

خاموش در شباهنگام

نترس از تاریکی

اگر در آسمان ستاره ای است،

                                            تو نورش را بازتاب

وگر ابری گذرد از آن بالا،

یاد آر که از آب است ابر،همچون رود.

پس آنان را نیز با شادمانی بازتاب

در ژرفنای آرامش خویش

                                                  مانوئل باندئیرا




طبقه بندی: ادبی، 
[ چهارشنبه 21 مرداد 1388 ] [ 12:43 بعد از ظهر ] [ هادی زیدآبادی ]

همه روز روزه بودن ،  همه شب نماز كردن 
                                          همه ساله حج نمودن، سفر حجاز كردن

زمدینه تا به مكه،  سر و پا برهنه رفتن 
                                            دو لب از برای لبیك، به وظیفه باز كردن

به مساجد و معابد ، همه اعتكاف جستن
                                              ز ملاهی و مناهی، همه احتراز كردن

شب جمعه ها نخفتن، به خدای راز گفتن
                                                ز وجود بی نیازش ، طلب نیاز کردن

به خدا که هیچ یک را، ثمر آنقدر نباشد
                                           که به روی نا امیدی ، در بسته باز کردن

                                   (شیخ بهایی)




طبقه بندی: ادبی، 
[ چهارشنبه 14 مرداد 1388 ] [ 01:37 بعد از ظهر ] [ پگاه ارفع ]

امروز مهم ترین روز زندگی من است.

دیروز با تمام موفقیت ها،پیروزی ها،و ناکامی هایش برای همیشه از بین رفته است.

گذشته گذشته است.تمام شده است.به انجام رسیده است.

نمی توانم دوباره آن را جان ببخشم.نمی توانم به عقب برگردم و آن را تغییر بدهم.

اما از آن درس می گیرم تا امروزم را بهتر کنم.امروز این لحظه. حالا.

این نعمت خداوندی برای من است،و تنها چیزی است که دارم.

فردا با تمام شادی ها،اندوه ها،پیروزی ها ،و مشکلاتش هنوز از راه نرسیده است.

به راستی که ممکن است فردا هرگز از راه نرسد.

از این رو نگران فردا نخواهم شد.

امروز زمانی است که خداوند به من عطا کرده است.

تنها چیزی است که دارم.امروز در بهترین حد خود ظاهر خواهم شد.

بهترین خویشتن خود را در آن به نمایش خواهم گذاشت،

منشم،استعداد هایم،و توانمندی هایم را و آن را تقدیم خانواده ،دوستان،مشتریان،و همکارانم خواهم کرد.

امروز آنچه را از هر چیز برایم مهم تر است شناسایی خواهم کرد،و آن ها را عملی می کنم تا انجام شوند.

و چون این روز به انتها رسید ،با رضایت به آنچه انجام داده ام نگاه خواهم کرد.

آن گاه ،و تنها آنگاه فردایم رابرنامه ریزی خواهم نمود،و به کمک خداوند سعی می کنم امروزم را بهتر کنم.بعد با آرامش به رختخواب می روم.

..و رضایت.




طبقه بندی: ادبی، 
[ چهارشنبه 14 مرداد 1388 ] [ 01:51 بعد از ظهر ] [ هادی زیدآبادی ]

آن یکی الله میگفتی شبی

تاکه شیرین می شد از ذکرش لبی

گفت شیطان آخر ای بسیارگو

این همه الله را لبیک کو؟

می نیایدیک جواب از پیش تخت

چند الله میزنی با روی سخت

او شکسته دل شدوبنهاد سر

دیده در خواب او خضر را در خضر

گفت هین از ذکر چون وامانده ای

چون پشیمان از آنکش خوانده ای

گفت لبیکم نمی آید جواب

زآن همی ترسم که باشم رد باب

گفت آن الله تو لبیک ماست

و آن نیاز و درد وسوزت پیک ماست

حیله هاوچاره جویی های تو

جذب مابود وگشاد این پای تو

ترس و عشق تو کمند لطف ماست

زیر هر یارب تو لبیکهاست

جان جاهل زین دعا جز دور نیست

زانک یارب گفتنش دستور نیست

بر دهان و بر دلش قفلست و بند

تا ننالد با خدا وقت گزند

داد مر فرعون را صد ملک ومال

تا بکرد او دعوی عز وجلال

در همه عمرش ندید او دردسر

تا ننالد سوی حق آن بدگهر

داد او را جمله ملک این جهان

حق ندادش درد و رنج و اندهان

درد آمد بهتر از ملک جهان

تابخوانی مر خدا را در نهان

خواندن بی درد از افسردگیست

خواندن با درد از دلبردگیست

 




طبقه بندی: ادبی، 
[ شنبه 10 مرداد 1388 ] [ 04:08 بعد از ظهر ] [ پگاه ارفع ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

تعداد کل صفحات : 2 ::      1   2  

دکتر شریعتی
وضعیت آب و هوا
آمار سایت
  بازدیدهای امروز : نفر
  بازدیدهای دیروز : نفر
  كل بازدیدها : نفر
  بازدید این ماه : نفر
  بازدید ماه قبل : نفر
  تعداد نویسندگان : عدد
  كل مطالب : عدد
  آخرین بروز رسانی :
fgfgfgfg

بازی آنلاین

فال عشق

فال حافظ

فونت های زیباساز

قالب وبلاگ

ساخت کد صوتی آنلاین

نمایش رتبه سنج گوگل

ابزار تقویم جلالی

نمایش اوقات شرعی

ایجاد گالری عکس

ایجاد فرم تماس

Download